From Moskova with love

Yeni adresim

Fri, 13 Mar 2009 15:58:00 +0200

Bundan böyle Tarcinmoscow bu adresde:

http://tarcinmoscow.blogspot.com/

Çaya beklerim ;).. ( devamı )

DİKKAT! 13.CUMA çıkabilir...

Tue, 10 Feb 2009 22:10:00 +0200

1969-ABD’de ekonomik kriz.. 1889-Johnstown’da sel... 1919-Glasgow’da endüstri isyanı... 1929-ABD borsası çöktü... 1939-Avustralya’da yangın... 1945-Norveç’te tarihinin en büyük hava saldırısı... 1978-İran’da isyancıların katli... 2004-Maldivler’in Male şehrinde sıkıyönetim... Ortak tek yönleri hepsinin “Kara Cuma” yani “13.Cuma”ya denk gelmesi.

Bizle mi ne ilgisi var? Hiçbir fikrim yok... Ama bütün dünyayı saran, korku filmlerine, kitaplara konu olan bir batıl inanç var ortada... Bilin bakalım bu Cuma ayın kaçı? “13.CUMA!!!”...
Şu zararsız zararsız 12 ve 14’ün arasında duran etliye sütlüye karışmayan 13 ile haftanın 7 gününden aslında son iş günü olduğu için en çok sevilen ama nedense 13’ün gazabına uğrayan Cuma’nın hikayesi ne acaba?

Bir çoğunun inanışı Hz.İsa’nın son yemeğinde masada oturan havarilerinin sayısı ile ilgili. Hz.İsa’nın Cuma günü çarmıha gerilmesi de tuzu biberi. Bubatıl inanç o kadar ileri gitmiş durumda ki, ABD başta olmak üzere pek çok ülkede hayatı etkiler hale gelmiş. Apartmanların 13. Katının olmayışı, tren, otobüs, uçak gibi araçlarda 13. Koltuğun yer almaması, 13 numaralı daire ya da sinema koltuğunun bulunmaması, liste uzar gider... Gerçi benim anlamadığım nokta şu: Sen istediğin kadar o koltuğun üzerine ya da dairenin kapısına 12A ya da 14 yaz o yine de 13. İşte. Yazılmamış olması olmadığı anlamına gelmez ki... Değil mi?

Aslında bu uğursuz sayılan 13’ün daha eskiye dayanan bir hikayesi var. Mitolojik tanrıların hüküm sürdüğü İskandinavya... Vikingler’in ünlü tanrısı Odin ile Frigga’nın oğlu Balder... Ay kraliçesi Nanna&.. ( devamı )

Farzet ki...

Wed, 04 Feb 2009 17:58:00 +0200

Sevgili Leman Julide'den harika bir şiir, her şiiri gibi :)

farzet ki, uzağında değilmişim
okyanuslar yokmuş aramızda

sen uykunda / ben uyanık
sen rüyana / ben seni seyre dalmışım
yani şimdi tam da bu saatte yanındaymışım
gece degilmiş bende / ne de sabah sende

farzet ki,
dünyada tüm zamanlar aynı -yokmuş doğusu batısı
Avrupa, Amerika yada Asya’sı
dedim ya,
düşünmek ve istemek yetiyormuş
-özlediğinde görmek için bir insanı
yani, beyin ve ruh frekansı

günlerden bir gün bir nehir kıyısında
kızıllığı omuzlarına çökerken güneşin
-yalnızlığının bir gün batımında-
farzet ki, serin bir sonbaharda
sen tam dalmışken bir romana
saçımın gölgesi düşmüş aniden
-elindeki kitabın son sayfasına,
ben,
omuzlarından alıp güneşi / başımı koymuşum yerine
- güneş üşümüş -
öperken dudaklarını
avuçlarımıza ayın gölgesi düşmüş

yaşam.!

yaşam, garip
yaşam, karmaşık
tam her şey bitti derken, bilirsin ki yeniden başlar kaldığı yerden
derken, belki de çok geç kalınır
-bir şeylerin sırası beklenirken

bazan yanlıştır zamanlar -doğru yerlerde
bazan doğruyu bulduğuna inanırsın
yaşanacak tüm zamanları yanlışlara harcamışsın

sen
yanlış zamanda ve yanlış yerde
bendeki tek doğru

sen…uzak
sen…ulaşılmaz
sen…imkansız
sen…sevdamsın

oysa,
çok şey değildi istediğim / sadece çok sevmekti seni
bir kez olsun uyanmak aynı sabaha
soluğunu duymaktı soluğumda -en yalnızım dediğim anda-

şimdi, sende sabah…
güneş dokunacak birazdan ellerim yerine saçların.. ( devamı )

Her güzel şeyin sonu

Fri, 07 Nov 2008 18:15:00 +0200

Mayıs ayında başlayan tatlı telaş nihayetinde bitti. Aslında onca koşturmaca ve yorgunluğun acısını çıkarmak istiyorduk balonun ardından ama kendi adıma o koşturmacayı özlediğimi fark ettim. Elbette yapılan işin sonucunun, hepimizi fazlasıyla tatmin etmiş olması benim böyle hissetmemde etken. Mayıs ayında başlayan “Cumhuriyet Balosu” heyecanı çok ama çok güzel bir sonla hepimizin yüzünü güldürdü. Darısı gelecekteki güzel 29 Ekimler’e.

Bu bizim için büyük bir fırsattı. Yani yönetimin erken seçilmesi ve tüm yazın bize çalışmak için kalması ile heyecanlı bir telaşa girdik. İyiki de girmişiz... Her ne kadar önce bu kadar önemli bir organizasyona başlamanın tedirginliği olsa da içimde, işlerin yolunda başlaması ile heyecan cesareti de getirdi beraberinde. Elbette beraber çalıştığınız ekibin verdiği pozitif enerji de var işin içinde. Şimdiye kadar Moskova’da geçirdiğim en keyifli yaz oldu bu sayede.

Böyle ayrıntılı ve büyük bir işe girince insan sanki hep birşeyleri unutuyormuş gibi geliyor. Aynı anda birden çok şeyi düşünüp hepsinin üzerinden defalarca geçmek yorgunluk yaratsa da, işin adı “Cumhuriyet Balosu” olunca zaman bir türlü geçmek bilmiyor. Ama aslında çabucak da olup bitiyor. Yani onca ay sadece onu düşün, onun hakkında .. ( devamı )

ve...2....

Thu, 28 Aug 2008 22:02:00 +0300

Melekler şehri.. ( devamı )

ve... tarçın fırçalarına geri döndü...

Thu, 28 Aug 2008 21:22:00 +0300

Uzun zamandır ayrıydım onlardan, çok özlemişim.. İnsanın içinde neler yaşaması gerek ki sanata gücü olsun? Hep doğru zaman gelecek demiştim.. işte geldi... boyalarım ve fırçalarımla işte ben...

Yukardaki resim : Şehrini arayanlar / 2008 tarcinmoscow (Seden Sezer).. ( devamı )

Ve... tatil notları

Tue, 12 Aug 2008 14:54:00 +0300

İşte bir tatil daha “Rüzgar gibi” geldi geçti. Elbette her tatil gibi. Şimdiye kadar yeterli gelen bir tatilim olmadı ki hiç... Ama bu defa gerçekten çokkısa geldi diyebilirim. Moskova’nın havasının yağmurlu ve kapalı olması da buna bir etki oldu elbet. İncecik kıyafetleri, sıcacık havayı, denizi, güneşi bırakıp gelmek zor geliyor tabi.

Tatil kısa olsa da dolu doluydu aslında. Ankara-Anamur-Ankara olarak şekillenmiş tatil programımızda ancak Anamur’da dinlenebildik. Ankara her zamanki gibi koşturmacalarla geçti. Bu koşturmacaların içinde keyifli olanlarının yeri fazlaydı. Eski dostlar, arkadaşlar her zaman olduğu gibi yine bizleri yalnız bırakmadılar elbet. Facebook’a bir kez daha teşekkürettim yani içimden. Artık Türkiye’ye yaptığım seyahatlerim çok daha renkli geçiyor iyi ki...

Onun dışında deniz-kum-güneş üçlemesinden yeterince nasibimizi aldık elbet... her ne kadar 10 gün yeterli gelmediyse de olan kadarı ile yetinmeyi öğrendik. Bol bol denizde yüzüp güneşin altında cayır cayır yandım. Moskova’ya dönmeden iyice güneş depoladım.

Moskova’ya dönmekten bahsedince. .. ( devamı )

Deniz, kum, güneş, yaşasın tatil

Mon, 04 Aug 2008 15:45:00 +0300

Dünyanın en güzel üçlemelerinden birisidir “Deniz-kum ve güneş”. Her yıl bunu düşünür, bu tatilin hayali ile çalışır sayısız insan. İşte bir tatilin daha ortasındayım, hiç de çıkasım yok doğrusu. Ruslar’ın akın akın ülkemizin güney sahillerini inmesini de çok iyi anlıyorum. Güzel bizim ülkemiz özellikle de yaz aylarında Moskova’da hava yağmurlu ve soğukken, güneşe karşı güneşlenmek gibisi yok doğrusu güneyde...

Moskova’dakileri kıskandırmak ya da özendirmek içinm yazmadım, yanlış anlaşılmasın... Ama bu yaz Moskova’dan neredeyse arkama bakmadan kaçtım. Oysa her yaz pek severdim park park, bahçe bahçe gezmeyi Moskova’da. Ama bu sene ne mümkün? Yağmurdan gözümüzü açamadık ki... Hak ettik yani biz bu üçlemeyi ve hala tatile çıkmamışsanız siz de hakettiniz kanımca...

Anamur Türkiye’nin en güney burnu. Evet bu rüzgarlı ama sıcak kasabanın en güzel yanı ise oldukça geniş ve upuzun plajı. Yine de plaj deyince en güzel yeri Anamuryum’dan başka bir yer değil diyorum. Bu plaj uzunluğu ve genişliği de göz önüne alınınca ve taş plaj olduğu düşünülünce dünyadaki sayılı örneklerinden yalnızca biri ve bizim ülkemizde. Üstelik plaj bir antik kentin hemen önünde. Yani denize sırt üstü yatıp yüzünüzü karaya dönünce önünüzde dağlara tırmanan bir antik kentin kalıntıları ile yüzüyorsunuz. Bu da yetmezse deniz gözlüklerinizi takıp dalın derim ben size. Çünkü denizin iç,nde kentin kalıntılarına rastlamak çok mümkün ve o kadar temiz ve duru bir deniz ki aşağıdaki her ayrıntıyı görebilirsiniz. Hatta altını.. ( devamı )

Ankara'dan bildiriyor...

Thu, 24 Jul 2008 15:43:00 +0300

İşte yine Ankara’dayım... On yıldır her altı ayda bir olduğu gibi.. insan ne derse desin yaşadığı yerin koşullarına, en azından bir kısmına çok alışıyor. Hatta kendi ülkende eskiden alışık olduğun pek çok şeye yabancı bile kalıyorsun. Bazıları rahatsız bile ediyor...

Ankara şu son bir kaç gün öyle bir sıcak yaptı ki içimden “Ya ben Moskova’ya çok alıştım sıcak beni perişan ediyor, ya da Ankara olması gerekenden sıcak benim şansıma” diye düşünürken, bugün hava biraz serinledi. Bu benim sıcakla umutsuz savaşım sırasında aklıma birşey takıldı. Eskiden en sevdiğim mevsimdi yaz... Bütün arkadaşlarım havanın 40 derecelere yaklaşmasından yakınırken ben büyük bir keyifle yaşardım yaz aylarını. Demek ki on yılı aşkın zaman Moskova’da yaşayınca ben; vücut başta sıcaklığa duyarlı hale gelmiş. Şimdi düşünürsek Ruslar da Türkiye’ye geliyor hiç de sıcaktan şikayet etmiyorlar ama onlarda bir özlem var tabi, güneş özlemi... Hatta bazılarının neredeyse hayat boyu... Bense alışmış olmam gereken bir iklime bu kadar tepki gösterdim bu yaz kendime ben de inanamıyorum...

Bir diğer kendimde şaştığım konu ise mağazalarda istemeden takındığım tavır. Moskova’ya gittiğimizdee şikayet edicek tonlarca şey vardı, ettik de zaten, hatta birçoğu hakkında hala ediyoruz. O zamanlar en çok şikayet ettiğimiz konulardan birisi de bir mağazaya girince hiçbir tezgahtarın gelip de ilgilenmemesiydi ki hala bazen çok sinir bozucu olabiliyor bu durum. Ama işin bir de tersi var. Burada bir mağazaya giriyorsunuz, aradığınız da öyle özel birşey değil aslında. Belki biraz vaktiniz var sadece vakit öldürüyorsunuz, ya da belki alışveriş gününüzdesiniz ama ne alacağınızı düşünmeden para harcamak istiyorsunuz. Anında bir tezgahtar başını.. ( devamı )

Keyifli bir hobi

Mon, 14 Jul 2008 08:45:00 +0300

Tek hobim Moskova'yı keşfetmek ya da resim yapmak ya da yazmak ya da takı yapmak değil. Aslına bakarsanız bana günde 24 saat, haftada 7 gün yetmiyor desem yalan olmaz. Pek çok şey yapmayı seviyorum ve işte bunlardan birisi de kanaviçe ve goblen. Ama asla etamin değil :/

Üstteki resimde gördüğünüz yaklaşık 1 ay önce bitirmiş olduğum kanaviçem. Bu ne diye sormayın her gören önce bir soruyor çünkü... Bu tek taraftan ışık alan bir kadın slüeti. Çerçevesini de yaptım asılmayı bekliyor. Aşağıda gördüğünüz de henüz yeni başladığım kanaviçemin bitmiş hali. Tabi bu kapak resmi, benimki bitince onu da buraya koyarım :)

Bu kanaviçeler burada hazır paket olarak satılıyorlar. Kumaşları, iplikleri, paftası ve hatta iğnesi bile içinde. Yukardaki nü'nün yapılma aşaması 2.5 ay kadar sürdü. Ama dediğim gibi yapacak o kadar çok şey var ki belki sırf bununla ilgilensem daha çabuk biterdi ;)

.. ( devamı )